Energieneutraal monument

Vandaag zijn de inverters aangesloten (die de gelijkstroom van de zonnepanelen omzetten in wisselstroom), nu wekken we onze eerste energie op. Mooi om te zien hoe de metertjes uitslaan.

Bij een demonstratiebezoek aan een warmtepomp bleek deze nogal te zoemen. We hebben GSU gevraagd naar een oplossing. Ze zijn er mee aan de slag gegaan en uitgekomen bij de man die voor Albert Heijn de koelingen isoleert. Hij wilde weten wat het gewicht per poot was, Rien van GSU vertelde hem dat hij ‘het totaal kon delen door vier’. Dat was niet de bedoeling, het moest precies en dus heeft Rien 4 weegschalen gekocht en er 1 onder iedere poot gezet. Tot zijn verrassing liep het nogal uiteen, 19 kilo op een poot, 61 op een andere. Daarop zijn vier individuele rubbers geleverd voor onder de poten. Wij blij want als het goed is scheelt dit veel geluid, GSU ook want dit kunnen ze nu ook op andere plaatsen toepassen. Zo blijven we leren….

Bert, de aannemer, heeft iemand horen vertellen dat we over 20 jaar naar gips zullen kijken zoals we dat nu naar asbest doen. Dat brengt een gesprek met Hubertus, de leembouwer, op gang. Volgens hem werd gips vroeger gewonnen (natuurgips) en is het nu een industrieel afvalproduct. Fabrieken vangen hun zwavel af door kalk in hun schoorstenen aan te brengen, de reactie van zwavel met kalk geeft gips. Het gips wordt losgebikt en als bouwmateriaal aangeboden. Voor de industrie een prachtige deal, een afvalproduct levert geld op, terwijl de verwerking van het gips als afvalmateriaal geld zou kosten.

De zonnepanelen zijn vandaag op het dak geplaatst. Fluitje van een cent eigenlijk, ze zaten er zo op.

In een dag is het monumentenglas, sanitair en het isolatieglas in de achtergevel geplaatst. Dat schiet opeens op en het ziet er gelijk anders uit. De achterzetbeglazing is prachtig geworden, heel strak in de vlakke gevel met daarachter de originele ramen. Het wordt meteen een stuk stiller in huis, dus het heeft effect.

Het dekzeil van de aanhanger van Hubertus is opengesneden. Er is niets gestolen want er zat niets in, maar een dekzeil is natuurlijk duur. Erg vervelend, Hubertus is een bijzonder aardige man, hier te gast en dan overkomt hem dit. Na de twee inbraken is dit al de derde keer!

Hubertus is er weer, nu voor de finishlaag. Een afspraak met hem maken was even lastig als altijd, hij is uiteindelijk drie weken later gekomen dan afgesproken en het kost hem veel meer tijd dan hij dacht. Voor de planning geen feest en de schilders worden gek van de rommel. Het wordt wel prachtig.

Zoals afgesproken is de milieudienst langsgekomen om in opdracht van de gemeente te beoordelen of we onze prestatieafspraken halen. Een oriënterend bezoek, met veel kritische opmerkingen. We moeten nu ons huiswerk inleveren, ze bekijken dan de berekeningen en meten in de praktijk of we de prestaties gaan halen. Echte handhavers.

We gaan schilderen met lijnolieverf. Een oude verf met nauwelijks oplosmiddelen. De verf droogt langzamer dan moderne verven en blijft wat elastischer waardoor hij minder snel scheurt als het hout werkt. Lijnolieverf kan niet worden opgebracht op synthetische verf, dat betekent dat alle oude verflagen moeten worden afgebrand. Ook een duurzaamheidsdilemma: lijnolieverf is milieuvriendelijker en gezonder dan synthetische verf, maar een paar weken de föhn laten blazen om de verf af te branden kost weer een hoop stroom. Wel leuk om te werken met een materiaal dat ook werd gebruikt in de tijd van de bouw van het huis.

Hubertus brengt nu de grondlaag leem over de wandverwarming en op de andere muren en plafonds. Dit keer met betere temperaturen en dus ook met betere droogtijden. Weer een troep in het hele huis. Nog steeds in okergeel, maar door de egale kleur lijkt het huis groter.